Bedankt !
Graag wou ik via deze weg nog eens even iedereen bedanken voor z’n steun in deze moeilijke dagen.
De vele comments, mails & kaartjes waren een hart onder de riem waarvoor ik jullie allen enorm dankbaar ben !
Deze ochter werd m’n grootmoeder (aka “meter”) begraven en we zagen ons gesteund door een enorme groep vrienden, familieleden & kennissen. Er vloeide menig traantje, tranen van verdriet om het verlies van een sterke vrouw die er altijd was voor iedereen.
Enkelen schreven in hun mails / comments dat een overleden persoon niet uit je leven verdwijnd, maar verder leeft in jou. Niets is minder waar in het geval van m’n meter. Zij is verantwoordelijk voor een groot deel van mijn opvoeding, waar anderen naar een crèche moesten, kon ik elke dag bij mijn meter & peter terecht. Aangezien peter nog ging werken was zij het dus die mij ganse dagen gezelschap hield.
M’n eerste tas koffie dronk ik met haar, m’n eerste kaartje legde ik tegen haar, samen op wandel (ik in m’n buggy, tam als ik was, en zij maar duwen), samen naar de GB, samen een middagdutje doen na het eten, samen telkens stipt op tijd voor de tv om te kijken naar Neighbours, of De Dingen des Levens, …
Dingen die ik vroeger misschien in m’n geheugen klasseerde als “normaal” zitten nu in de map “speciaal”. We nemen te vaak dingen “for granted” & beseffen soms te laat hoeveel iemand voor ons betekent / betekend heeft. De voorbije dagen kwamen heel wat herinningen naar boven, dingen die ik dacht vergeten te zijn, maar die me nu erg levendig voor de geest staan. Deze herinneringen wil ik koesteren, deze wil ik nooit vergeten.
Lieve meter, bedankt voor alles, bedankt om samen met m’n ouders van mij de persoon te maken die ik vandaag de dag ben.
M’n moeder verwoorde het heel mooi als volgt :
Moe, meter,
duizend woorden
wil ik dichten
die vertellen hoe je was.
Je hield zoveel van het leven,
je hield zoveel van de mensen,
je hield zoveel van ons.
Je was een goede vrouw,
een geschenk uit de hemel.
Je was een bewonderingswaardige vrouw.
Veel heb je ons gegeven,
veel heb je voor ons betekend.
Je leven was gevuld met vreugde,
maar ook met pijn.
Je aanvaardde dit alles steeds met een lach.
Je hebt het moedig doorstaan.
Je laatste jaren woonde je in Avondzon,
je voelde je gelukkig met een klein gebaar.
In jouw naam spreek ik een welgemeende dank uit
aan allen die er wonen & werken.
Toch doet afscheid pijn.
Maar bijzondere mensen sterven niet
zij gaan wel,
maar blijven toch voor altijd in onze herinnering.
We zullen je missen,
je blije lach, je eenvoud,
je vriendschap, je bekommernis,
je genegenheid.
Niets kan de leegte van een afwezigheid vullen.
Maar dankbaarheid verandert
de pijn der herinnering in stille vreugde.
We begonnen in een groene omgeving & trokken nadien naar een oud fabrieksgebouw voor het tweede deel. Hoogtevrees mocht je allesinds niet hebben op het dak van het gebouw, het uitzicht was spectaculair !
